.....Πάει αρκετός καιρός που έγραψα «κάτι» μέσα στον δικό μου χώρο…Θα μπορούσατε να πείτε ότι …ξέχασα να γράφω…Ναι..αλήθεια είναι…στην πορεία ξέχασα τι ήθελα να γράψω…αν ήταν κάτι σημαντικό, αν ήταν κάτι ενδιαφέρον, αν ήταν κάποιος προβληματισμός, αν ήταν μια φωτογραφία που ήθελα να μοιραστώ, ή ένα τραγούδι που ήθελα να ακούσουμε παρέα…

.....Άφησα ελάχιστες φορές, δυό λέξεις, σε σελίδες φίλων με θέματα γενικού ενδιαφέροντος και ερωτημάτων, σε σελίδες πλημμυρισμένες από  χαρά και γεμάτες αισιόδοξα μηνύματα, και σε σελίδες πίκρας και πόνου…Ο καθένας  μας, «βγάζει» αυτό που θέλει, ή προσπαθεί να βγάλει μέσα από τα εσώψυχά του, αυτά που τον παιδεύουν, που τον χαροποιούν ή που τον κομματιάζουν στις λεπτές ισορροπίες της αγαπημένης λέξης ΖΩΗ….

…..Όταν η γλώσσα δένεται κόμπο, τα δάχτυλα ιδρώνουν και η ψυχή σου είναι σφιγμένη σαν ένα κουβάρι από χοντρή-νάιλον κλωστή, για να μην κόβεται εύκολα, και ούτε να ξετυλίγεται γρήγορα, ξεχνάς τι θέλεις να γράψεις…Απλά μέσα στην γενική χαρά, αισιοδοξία, ελπίδα και στεναχώρια, μέσα στους τρελλούς και όχι χορευτικούς χορούς της δουλειάς και της καθημερινότητας, κρύβεις το δικό σου πένθος, σαν ένα ακόμη βιβλίο που προσπαθείς να το χωρέσεις σε μία γεμάτη βιβλιοθήκη, σπρώχνοντάς το να χωρέσει, λίγο αριστερά, λίγο δεξιά, λίγο στο κέντρο, και να γίνει και αυτό ένα με τον όγκο του συνόλου, παρ΄ ότι παραμένει μοναδικό και αναντικατάστατο….

…Μήπως τελικά αυτό ήθελα να γράψω??....Πώς ένα από τα νοήματα της ζωής είναι να νοιώθεις το κενό της έλλειψης, χωρίς να μπορείς να το αναπληρώσεις και συγχρόνως να σε παρηγορεί η σκέψη και οι θύμησες του κενού, αλλά γεμάτου από ανάμικτα συναισθήματα???

….Πραγματικά ξέχασα τι ήθελα να γράψω…ξέχασα να γράφω…αλλά όχι να θυμάμαι….

                                                                                                  cil.30/12/2008