Profilo di close in livingclose in livingFotoBlogElenchiAltro  |  Strumenti Guida |
|
07 agosto Ξημερώνοντας την πέμπτη μέρα......Μακρύς, δύσκολος κι ανηφορικός πολύ, ήταν ο δρόμος, που περπάτησε βήμα το βήμα, λεπτό το λεπτό, μέχρι να φτάσει ώς εδώ... ώσπου να φτάσει στο κατώφλι... Βλέπει σωλήνες και σωληνάκια, να εισβάλλουν στο στόμα και τα χέρια ενός κορμιού στο διπλανό κρεββάτι, ένα καρδιογράφο να καταγράφει τις κινήσεις του μέσα της και ραγίζει... Θέλει ν’ αφήσει, να ξεφύγει απ’ τα στήθια της μια σπαρακτική κραυγή, μια βλαστήμια, μια προσευχή-απειλή, για ν’ αδειάσει, να ξαλαφρώσει, αλλά κρατά γερά τα λουριά του εαυτού της, δεν τον αφήνει να ξεφύγει απ’ τον έλεγχο....Θέλει να πιστεύει ότι όλα θα πάνε καλά, εκτός και άν ...(ξανα)πληρώνει αμαρτίες της...το σκέφτηκε και αυτό...
...Σηκώνεται απ’ την καρέκλα... Περπατά όσο πιο αθόρυβα μπορεί, πάνω κάτω μέσα στο θάλαμο... Αφουγκράζεται τις ανάσες των άλλων ασθενών,στα διπλανά δωμάτια, που λες και μετά βίας αφήνουν τα στήθια τους... Πηγαίνει στο παράθυρο, αλλά τι θέα ν’ απολαύσει? Γκρίζες πολυκατοικίες, αυτοκίνητα παρκαρισμένα - κολλημένα σχεδόν το ένα πάνω το άλλο στα πεζοδρόμια, δυό- τρία δέντρα, που κατά τύχη μάλλον ξέφυγαν απ’ το τσεκούρι του πολιτισμού, ιδιωτικό νσοκομείο γάρ, και τα φώτα της νύχτας... Ψάχνει τον ουρανό, αλλά δεν τον βρίσκει!!!. Αλλά και να τον έβρισκε, τ’ αστέρια θ’ απουσίαζαν, θα ήταν αλλού, όπως και το φως ,που άλλοτε έλουζαν την νύχτα της... Κάνει να κατευθυνθεί προς τα έξω, για να βρει κάποια γωνιά ν’ ανάψει ένα τσιγάρο, μα δεν το προλαβαίνει...Αλλάζει ορόφους, μηχανήματα, διαφορετικές φωνές - εντολές, αλλά όλοι φορούσαν άσπρες μπλούζες...και μετά κάποιοι πράσινο...
...Δυό άσπρες γραμμές,στο κέντρο του δρόμου,που κόβονται πάλι...και ενώνονται πάλι..μικρά κολωνάκια σταυρούς προσπερνά,που δρόμο στο δρόμο χαραζουν κενό...Οταν τελειώνουν, οι γραμμές και οι δρόμοι, η θάλασσα μαύρο σκοτάδι την αγγίζει...επιτέλους τσιγάρο και καφέ!!..Απαγορεύεται????...Πολλές φορές δεν ακούει, προτιμά να ακούει τα πουλιά που κελαϊδούσαν μέσα στην νύχτα...τώρα πήγαινε γάντι και ένα διπλό με πάγο...καθισμένη στο πεζούλι, γύρω από το δέντρο, που γλύτωσε από τον πολιτισμό, και παρέα με την φίλη της να γελάει, κάνοντας κριτική στα ασθενοφόρα...
...Και τι περίεργο, αυτό το συναίσθημα, που μέσα σε μια μέρα, εξοικειώθηκε τόσο με την κοπέλα του διπλανού κρεββατιού, μέχρι και που μίλαγε για προσωπικά πράγματα... Αλλά μετά που φεύγει, είναι τόσο ανακουφισμένη, δεν θα τη δει άλλο,ούτε και αυτή εκείνη και τον πόνο της, γιατί και αυτός τελειώνει...γύρισε σπίτι της επιτέλους!
..." Βάσει της σύγχρονης βιβλιογραφίας ",...θα το θυμάται, και θα γελάει...ήδη το έκανε σλόγκαν!!!!!!....
...Πάντως ...Πίεση Δεν Είχε!!!!
01 agosto Καλώς ήρθες ξανά!!!!!!!!!!Εντάξει, κι εσύ έχεις χαθεί.... κι εγώ......
Αλλά μερικές φορές, βγαίνει το παράπονο και θες να γράψεις.... κι απλά γράφεις.... σκεπτόμενα όντα.... τα λέμε χύμα... Κάθε φορά που χάνομαι, και με το μυαλό μου σκέφτομαι.. Είναι κάθε φορά που μάχομαι.. Είναι κάθε φορά που τρελλαίνομαι.. Μέσα μου τα πάντα πέφτουνε σα να'ναι ντόμινο.. Οι γύρω μου συνέχεια κοιμούνται, μα κάνω θόρυβο.. Είναι κουφοί, άραγε είναι νεκροί?? H σελίδα τους παραμένει λευκή.. Είναι κομμένα τα φτερά σε κάθε πλάτη.. Πρώτα βάλε βάση.. μετά χτίσε παλάτι.. Γίνε κι εσύ λίγο παιδί.. το'χεις ανάγκη.. Γίνει σημείο που δεν κρύβεται σ'ένα χάρτη.. Αν όλα κάποτε χαθούνε.. και φοβηθείς.. γίνομαι και κράτημα.. σε βλέπω.. για να κρατηθείς.. Να το θυμάσαι...καλή μου φίλη.. ...Μου το έστειλες, και σου το χαρίζω...μην κλείσεις άλλη φορά τις πόρτες στον αέρα...ούτε τα παραθυρόφυλλα στον ήλιο...άσε τις χαραμάδες να αναπνέουν..όλοι για έναν, και ένας για όλους!!...μην το ξεχνάς...και όπως όσο μπορώ και αναπνέω, θα το λέω και θα το πιστεύω...όχι ντόρτια και εξάρες, αλλά το παιχνίδι στον γύρο είναι δικό μας..είναι των ανθρώπων..!
|
|
|
